Ciekawe porównanie mnie naszło xd Zabranie żyletki osobie która się okalecza to jak odebranie strzykawki ćpunowi, i tak to zrobi ale w mniej bezpieczny sposób. Heh może żeby żyletki zawsze były czyste i zdezynfekowane stworzą punkty wymiany dla osób które się okaleczają xd
Ostatnio moi rodzice odkryli że się samookaleczam...niestety zahartowali w bardzo bolesny sposób...od razu teksty jesteś głupia ludzie na świecie chorują walczą o życie a ty nie chcesz żyć jesteś egoistka...i oczywiście dostałam na wszytko szlaban na kilka miesięcy a jak...to jest przykre
Ja mam całe pocięte ręce i oglądając ten film dociera do mnie że każdy robią wszystko źle. Dzień w dzień jest co raz więcej kresek na nie tylko rękach bo miałem nawet na gardle...
Zabranie narzędzie służącego do okaleczania oczywiście nie załatwi sprawy ale może być spoko sygnałem mówiącym "słuchaj martwię się o ciebie nie chce byś to robiła, zależy mi na tobie, obawiam sie o twoje bezpieczeństwo" co według mnie zrobione w odpowiedni sposób może trochę pomóc
Wymuszenie obietnic jest najgorsze. Zwłaszcza jeśli osoba, która to wymusza na tobie jest uparta i stawia ci ultimatum a wy jej zaufaliscie. Bo później wiadomo, że osoba okaleczająca się i tak to zrobi, później będzie miała wyrzuty sumienia.
Nie tylko nastolatki się samookaleczają i nie tylko rówieśnicy są tego świadkami. Wobec tego, nie zawsze da się tak odsunąć i nie brać odpowiedzialności za druga osobę.
Tak, jest to dobra opcja. Ja natomiast jej nie praktykuje. Praca w gabinecie jest dla mnie tak angazujaca, że bardzo potrzebuje po pracy mieć czas na regenerację i życie osobisto-rodzinne. Telefon wtedy odpoczywa.
Wie Pani może jak poprosić o pomoc ? I kogo najlepiej poprosić (z wyjątkiem rodziców, z powodów osobistych nie za bardzo chcę z nimi rozmawiać)? Zastanawiałam się nad rozmową na ten temat z moją siostrą, bo ona jest ode mnie dużo starsza i do tego jest lekarzem...może rozmowa z nią by coś dała ? Bardzo bym prosiła o odpowiedź...
Ja jestem na poczatku drogi z córka..ma 13 lat..myslismy z mężem jak zaczac z nia rozmowe o tym ze widzimy blizny..jak rozmawiać żeby nie przeszło to w odczucie jej winy..i znowu blizn
Jestem nastolatką i mam dziewczynę która się samookalecza, bardzo chcę jej pomóc. Jest po próbie samobójczej i wszyscy dorośli z jej otoczenia wiedzą o problemie (ma też zaburzenia odżywiania). Chodzi na terapie od 3 lat i nic jej nie pomaga, nie jest w stanie otworzyć się przed swoim psychologiem ani psychiatrą, wiele razy próbowała zmieniać i nic to nie daje. Pani psycholog mówi że jeśli znowu się samookaleczamy to zakończą współpracę więc jej o tym nie mówi. Miała przyjaciółkę która podejrzewam że za dużo na siebie wzięła bo wcześniej ciągle ją pilnowała a potem odeszła z jej życia. Jest jej z tym bardzo trudno i ma problemy z zaufaniem. Bardzo mi na niej zależy i chcę jej pomóc.
@@totr0chegejowe931 Nie znam sytuacji, więc trudno mi się kompetentnie wypowiedzieć. Czasem Pacjenci szukają pomocy, cierpią, ale sami nie wkładają wysiłku w poprawę stanu zdrowia. Często na pytanie: " Czy chcesz wyjść z depresji?", słyszę odpowiedz: "Nie wiem".
A co jeżeli osoba, która się samookalecza chce przestać to robić, ale nie umie i szuka innej formy radzenia sobie z emocjami, ale mimo wszystko okazuje się że nie umie ich znaleźć, co skutkuje powróceniem do samookaleczania?
Najgorsze jest to że mój przyjaciel mieszka jakies 3h ode mnie i nie mam jak mu pomóc, zakochał się w swoim koledze ale kolega jego jest hetero i obwinia siebie mowi ze jest do niczego tnie sie a w dodatku ja nie mogę mu pomóc :/
@@xnikarix478 ja nie wiem jak pomóc koleżance, nie chce nikomu o tym powiedzieć dorosłemu, ponieważ nie ma z nimi dobrego kontaktu :/ I cieszę się, że z nią już lepiej
@@zuz4279 powiem ci że moja koleżanka też nie powiedziała nikomu z rodziców bo im nie ufa ale pisz jej codziennie jak sie czuje co jadła poprostu dawaj jej jak najwiecej czasu i wspieraj ją jak możesz ona zrozumie ze ma kogos bliskiego i mów jej że może ci ufac i powiedziec o wszystkim poprostu słuchaj pomaga :))
Co w przypadku jeśli rodzice nie wiedzą o samookaleczaniu, ale wiedzą o innym problemie i mimo rozmowy z psychologiem nie zgadzają się na wizytę u psychiatry? Pani dała nam czas teraz do przemyślenia ale rodzice wciąż się nie zgadzają a pani bez psychiatry jest bezradna i powiedziała że to bez sensu. Co mogę napisać w takiej sytuacji pani psycholog?
Pytanie dlaczego rodzice nie zgadzają się na wizytę u psychiatry? Możliwe że czegoś się obawiają np. przepisanie leków.. Jeżeli jest to psycholog na NFZ to faktycznie trzeba skorzystać z wizyty u psychiatry. To nie jest tak, że psycholog bez psychiatry jest bezradny, ale dobrze aby taka wizytę odbyć (bo jest to lekarz). Ja bym sugerowała porozmawiać z rodzicami, że zależy Tobie na kontynuowaniu wizyt zarówno u psychologa, jak i na tej wizycie u psychiatry.
@@tandempsycholog właśnie o leki tutaj chodzi, boją się że się uzależnie mimo że dużo osób ich zapewniało że tak nie jest. Ta pani nie pracuje na NFZ, rodzice nie pozwalają mi chodzić już do psychologa, a nie da rady im tego wytłumaczyc że mi zależy. Boje się że pisząc do psycholog będe sie narzucać i bedzie jej niezręcznie bo powiedziala że jest bezradna. Nie chce isc do psychologa na NFZ bo lubie tą panią. Nie mam nawet nikogo z rodziny kto mógłby ze mna pójsc bo wszyscy są przeciwko mnie...
Jeżeli jesteś osobą niepełnoletnią, faktycznie psycholog bez zgody rodziców raczej nie może pomóc. Zawsze można zgłosić się do psychologa/pedagoga szkolnego. Może warto również powiedzieć o samookaleczaniu, wtedy może bardziej na serio potraktują problem :) Lub pokazać jeden z filmików, który nagrałam dla rodziców osób okaleczających się :)
Moja przyjaciółka się okalecza i mam duży problem... bo ona musi zacząć chodzić do psychologa, a szkolny jej sie nie podoba, a na innego nie ma kasy (bo jest z ukrainy). Teraz ja żyje pod taką presją bo tylko ja o tym wiem czyli mi sie wydaje ze jej zycie leży w moich rękach. Co zrobić? POTRZEBUJE SZYBKĄ ODPOWIEDŻ
Każda osoba jest inna wiec nie jest tak łatwo rozszyfrować co pomoże ale z tych prostyszych metod to powiedzieć że może do Ciebie się zwrócić się ze wszystkim. Wykazać zainteresowanie, raz na jakiś czas zapytać jak się czuje (w przypadku gdy ja pomagałem to był to wieczór). Raz na jakiś czas wchodzić na tematy uczuć i wewnętrznych przeżyć. Być wyrozumiałym. Czasem wystarczy żeby ktoś znalazł miejsce do zwierzenia się. Ogółem dużo rozmawiać, pisać itp. Ale najważniejsze aby żeby samemu się nie przeforsować. Myślę że coś takiego, żaden ze mnie psycholog ale tak na mój gust to już samo to że taka osoba widzi ze innej osobie na niej zależy to dzięki temu może przestać lub zmniejszyć ilość samookaleczenia. Kolejna ważna rzecz aby nie wywierać żadnej presji. Jeśli postrzega siebie jako ścierwo to nie krytykować, można się nie zgodzić ale nie krytykować, a powiedzieć dlaczego Ty uważasz ją za fajną osobę, co w niej lubisz, co jest w niej fajnego, komplementowanie pomaga i WYDAJE MI SIĘ (NIE ZNALAZŁEM POTWIERDZENIA) że najlepiej zacząć od kompletowania cech charakteru i wnętrza
"Nie próbujmy pomoc osobie w taki sposób żeby przestała się okaleczać bo to nie jest Wasza rola" serio? W sensie nie chce krytykować, ale z nie wszystkim tu się zgodzę co wystąpiło w filmiku . Najlepiej omówiła by temat osoba która miała bądź ma z tym styczność. Bez urazy do Pani prowadzącej kanał, bo nie mam złych zamiarów, ale po prostu wyobraźmy sobie sytuację że ma córkę bądź syna bo też się zdarza który /która ma problem z samookaleczaniem. Uważam że byłoby naturalnym odruchem zrobienie wszystkiego żeby to zaprzestać i to dziecko nie cierpiało. Chyba że poruszam kwestie delikatną dla niej to proszę wybaczyć. W każdym bądź razie, mój komentarz ma na celu żeby nie zabierać się za omawianie tematów o których nie mamy kompletnej wiedzy. Psycholog, psychologiem, ale nie oznacza to że wie jak jest na miejscu pacjenta.
Ja to zrobiłam jeden raz dużo razy i mocno, teraz gdy tata się dowiedzial myśli że robię to już długo.. Chciałam tylko zobaczyć jak to jest i nie wiem co robić, help
Mojej przyjaciolke naprzyklad pani pedagog przed wczoraj powiedziala ze jak ja Zaczelam z cięciem sie moge z tego nie wyjsc juz bo robie to codziennie najczesciej gdy placze wieczorem
Nie spotkałam osoby, której nie można było pomóc wyjść z problemu samookaleczania. To, że jest ono częstsze niż do tej pory sugeruje, że emocji jest więcej i szybciej się kumulują.
Mam do Pani pytanie, ogólnie to od pewnego czasu zmagam się z autoagresją i zaczęłam chodzić co tydzień do pedagoga szkolnego. To na prawdę przyjazny człowiek, ale zastanawiam się, czy to już nie wykracza poza jego kompetencje. Czy powinnam iść do psychologa, jeżeli nie widzę poprawy po kilku wizytach?
Raczej zgłoszenie się do certyfikowanego terapeuty - psycholog może okazać wsparcie, które niekiedy jest bardzo potrzebne, jednak często bywa - szczególnie wśród psychologów szkolnych, że nie są odpowiednio przeszkoleni. Inną zupełnie kwestią jest fakt, że niezależnie do kogo byśmy się nie zgłosili, szansa na to, że nasz stan psychiczny zmieni się diametralnie w ciągu kilku wizyt (choć i takie przypadki się zdarzają) jest raczej mała - z reguły jest to praca na miesiące/lata. Nigdy nie mamy pewności na kogo trafimy, jednak upewniając się, że terapeuta ma certyfikat i nie studiował zdalnie na prywatnej uczelni zwiększamy szanse na to, że uzyskamy realną pomoc.
Hej pomożesz mi ? Super filmik Ale mam problem z osobą która ma depresję okalecza się i próbuje jej komuś Ale nie mam jak więc sama się okaleczyłam i jej na niczym nie zależy nawet na mnie nie obchodzi ją nic co mam zrobić do kogo się udać żeby tej osobie pomuc🥺Hce jej bardzoooo pomuc niewiem co mam zrobić cały czas o tym myślę jutro mam sprawdzian i boję się że będę tylko o tym myśleć😪UWAŻA ONA ŻE PSYCHOLOG TO GLUPOTA NIE CHCE ONA MI MÓWIĆ CO SIĘ STAŁO ŻA TAK ROBI
U mnie sytuacja wygląda tak: Na kolonii poznałam kolegę, wymienilismy się numerem telefonu. Przy okazji, dodam iż dałam mu wczesniej kosza, ale w łagodny sposób to wyjaśniłam. Wczoraj dostał kolejnego kosza do mojej przyjaciółki, która też była że mną na kolonii. Mieszkamy 35 km od siebie. Dziś opowiedział mi o całej sytuacji, że jest nikim, od jakiegoś czasu się samookalecza, boi się chodzić do szkoły, bo się z niego wysmiewaja, nieraz był w szpitalu przez pobicie... Nwm jak z jego rodzicami.. I ogolnie jest grubo. Namawialam, że to nie ma sensu, że on ma dla kogo żyć, że wcale nie jest nikim, pocieszalam go... Ale uparty jak osiol. Zabieram się za filmik i mam nadzieję, że wyciągnę z niego porządne rady. Pozdrawiam!
szczerze czuje się jak w potrzasku nie wiem co robić sama mam wiele problemów i sobie z nimi nie radzę do tego mam przyjaciółkę która się okalecza itd mieszkam z nią w pokoju w internacie i mam wrażenie za każdy ode mnie oczekuje że jakoś na to poradzę a ja czuje na sobie coraz większy ciężar oczywiście wspieram ja jak mogę jestem przy niej staram się lekko odsuwać lekki i ostre rzeczy i z nią o tym rozmawiać ale to wszystko mnie przytłacza jeszcze bardziej najgorzej jest jak się już potnie wtedy zupełnie nie wiem co mam zrobić bo co ja mam jej właściwie powiedzieć? „będzie lepiej” jest bez sensu tak jak wszystko co się do niej mówi od razu po tym jak sobie coś zrobi ale z drugiej strony czuje że jak nic nie powiem to pomyśli sobie że ja lekceważę lub jej nie wspieram staram się ja przytulić ale sama tego nie lubię i czuje się wtedy dziwnie i nieswojo naprawdę nie wiem już co robić i co mam powiedzieć w sytuacji kiedy w nocy przychodzę do łazienki i widzę ja jak wyrzyguje leki których połknęła za dużo pomóż ktoś błagam
od razu chce zaznaczyć że chodzi ona do terapeutów ale to nic nie daje. mama chce jej pomoc tez na wszelkie sposoby była rowniez w psychiatryku. ona uważa że jej nie rozumiem lecz sama walczę z depresja o ktorej nikomu po prostu nie chce mówić uważa że osoby z depresja tylko praktycznie ja rozumia i od razu mówię że bardzo możliwe że jej nie rozumiem ale wydaje mi się że ja po prostu już sobie sama z wszystkim nie radzę
@@magdalenamachulska6569 Magda ciężko pomóc komuś samemu czując się źle. Najpierw pomoc dla siebie. Okaleczanie jest tylko skutkiem. Czasem wystarczy posiedziec z kimś w ciszy i to jest ogromna pomoc.
Źle się czuję z tym że się nie samookaleczam, kiedyś robiłam to nałogowo ale od 9miesięcy tego nie robię a bardzo chce i naprawdę mi tego brakuje co mam zrobić?
@@maciejobjasniacz wierzyłam w Jezusa a straciłam rodziców rodzeństwo babcie i dziadków na dodatek przyjaciół i chęci do życia i w dupie mam takiego Jezusa który patrzy na cierpienia ludzi i nic z tym nie robi bóg mówi uwierz we mnieba szatan uwierz w siebie nie wiem jak Pan ale wolę wersję szatana i wolę iść do piekła niżeli do Boga który kpi z krzywd tego świata
@@boczemunie8983 Przykro mi z powodu tego, co się wydarzyło w Twoim życiu, ale pamiętaj, że Boga powinno się kochać bez względu na okoliczności, a nie że jak mi źle, to nagle odwracam się od Boga.
Wiem, że już po czasie, ale wciąż chcę Ci odpowiedzieć Nie wiem za bardzo jak wygląda sytuacja, więc mogę tylko ogólnie z tobą porozmawiać. Przede wszystkim pamiętaj, że wszystko to co przechodzimy tylko czyni nas silniejszymi. Gdy się od tego uwolnisz, zobaczysz że to co tak bardzo sprawiało Ci problem, będzie dla ciebie pstryknięciem palca. Mówi się, że to co dzisiaj cię przerasta, jutro będzie niczym. To jest prawda, kiedyś spojrzysz na to dumna z siebie, że nie słuchałaś niczego w twojej głowie, co próbowało wmówić ci że nie dasz rady. Tak naprawdę większość naszych lęków i zwątpień nie istnieje. Są tylko w naszych głowach, jesteśmy jedynymi osobami które tak to odbierają. Czujesz się teraz ciężko, prawda? Tak, jakbyś cały czas wewnętrznie się niepokoiła. Wiedz, że masz jeszcze bardzo dużo czasu, żeby było okay. Jestem pewien że sobie poradzisz. Kiedy znów będziesz miał potrzebę to zrobić, chwyć mocno rękami jakiś mebel; chociażby blat biurka. Oddychaj i nie wolno ci go puścić, do czasu aż się nie uspokoisz. Pomyśl wtedy o konsekwencji tego co zrobisz, nie o tym że chcesz to zrobić. Przeanalizuj, czy napewno jest warto. To cię nie ukara ani nie zabierze żadnego bólu, poprostu dołożysz sobie kolejny. Wierzę w to, że sobie poradzisz. Najważniejsze jest, żebyś też w to uwierzył - bo jesteś w stanie zrobić wszystko, jeśli będziesz wierzyła w siebie.
Najgorsze chyba jest to, gdy osoby, które chciały pomóc - rezygnują i odsuwają się od ciebie. To boli jeszcze bardziej.
Czasem muszą to zrobić, jeżeli same nie dają rady.
Ja tak miałam..
Ciekawe porównanie mnie naszło xd Zabranie żyletki osobie która się okalecza to jak odebranie strzykawki ćpunowi, i tak to zrobi ale w mniej bezpieczny sposób. Heh może żeby żyletki zawsze były czyste i zdezynfekowane stworzą punkty wymiany dla osób które się okaleczają xd
Ostatnio moi rodzice odkryli że się samookaleczam...niestety zahartowali w bardzo bolesny sposób...od razu teksty jesteś głupia ludzie na świecie chorują walczą o życie a ty nie chcesz żyć jesteś egoistka...i oczywiście dostałam na wszytko szlaban na kilka miesięcy a jak...to jest przykre
Masz rację
Super film, dzięki
Dobra robota. Pozdrawiamy i zapraszamy.
Ja mam całe pocięte ręce i oglądając ten film dociera do mnie że każdy robią wszystko źle. Dzień w dzień jest co raz więcej kresek na nie tylko rękach bo miałem nawet na gardle...
Zabranie narzędzie służącego do okaleczania oczywiście nie załatwi sprawy ale może być spoko sygnałem mówiącym "słuchaj martwię się o ciebie nie chce byś to robiła, zależy mi na tobie, obawiam sie o twoje bezpieczeństwo" co według mnie zrobione w odpowiedni sposób może trochę pomóc
Tak :)
Wymuszenie obietnic jest najgorsze. Zwłaszcza jeśli osoba, która to wymusza na tobie jest uparta i stawia ci ultimatum a wy jej zaufaliscie. Bo później wiadomo, że osoba okaleczająca się i tak to zrobi, później będzie miała wyrzuty sumienia.
Mialam kilka takich sytuacji... dzieki za ten filmik. Dobre porównanie z rakiem.
Dziekuję
A co jeśli osoba która się samookolacza nie chce przestać tego robić ?
To nie przestanie i nadal będzie to robić.
Nie tylko nastolatki się samookaleczają i nie tylko rówieśnicy są tego świadkami. Wobec tego, nie zawsze da się tak odsunąć i nie brać odpowiedzialności za druga osobę.
A jaka jest nasza rola, gdy taka osoba już uczęszcza do psychologa i psychiatry?
Ja polecam powiedzieć że jak chce to zrobić to niech zadzwoni do ciebie.
To pomaga.
Tak, jest to dobra opcja. Ja natomiast jej nie praktykuje. Praca w gabinecie jest dla mnie tak angazujaca, że bardzo potrzebuje po pracy mieć czas na regenerację i życie osobisto-rodzinne. Telefon wtedy odpoczywa.
Wie Pani może jak poprosić o pomoc ? I kogo najlepiej poprosić (z wyjątkiem rodziców, z powodów osobistych nie za bardzo chcę z nimi rozmawiać)? Zastanawiałam się nad rozmową na ten temat z moją siostrą, bo ona jest ode mnie dużo starsza i do tego jest lekarzem...może rozmowa z nią by coś dała ? Bardzo bym prosiła o odpowiedź...
Świetny pomysł! Trzymam kciuki!
Tak warto pomagać tym ludziom mui kolega chciał się pocionc tak zrobić
Ja jestem na poczatku drogi z córka..ma 13 lat..myslismy z mężem jak zaczac z nia rozmowe o tym ze widzimy blizny..jak rozmawiać żeby nie przeszło to w odczucie jej winy..i znowu blizn
Jestem nastolatką i mam dziewczynę która się samookalecza, bardzo chcę jej pomóc. Jest po próbie samobójczej i wszyscy dorośli z jej otoczenia wiedzą o problemie (ma też zaburzenia odżywiania). Chodzi na terapie od 3 lat i nic jej nie pomaga, nie jest w stanie otworzyć się przed swoim psychologiem ani psychiatrą, wiele razy próbowała zmieniać i nic to nie daje. Pani psycholog mówi że jeśli znowu się samookaleczamy to zakończą współpracę więc jej o tym nie mówi. Miała przyjaciółkę która podejrzewam że za dużo na siebie wzięła bo wcześniej ciągle ją pilnowała a potem odeszła z jej życia. Jest jej z tym bardzo trudno i ma problemy z zaufaniem. Bardzo mi na niej zależy i chcę jej pomóc.
Pytanie czy ona sama sobie chce pomóc. Może warto zmienić psychologa czy psychiatra, ale dopóki się nie otworzy trudno będzie cokolwiek zrobić.
Tandem Psycholog Zmieniała wiele razy i nic jej nie pomaga, ona naprawdę się stara ale jest coraz gorzej..
@@totr0chegejowe931 Nie znam sytuacji, więc trudno mi się kompetentnie wypowiedzieć. Czasem Pacjenci szukają pomocy, cierpią, ale sami nie wkładają wysiłku w poprawę stanu zdrowia. Często na pytanie: " Czy chcesz wyjść z depresji?", słyszę odpowiedz: "Nie wiem".
A co jeżeli osoba, która się samookalecza chce przestać to robić, ale nie umie i szuka innej formy radzenia sobie z emocjami, ale mimo wszystko okazuje się że nie umie ich znaleźć, co skutkuje powróceniem do samookaleczania?
Polecam pracę z psychologiem bądź terapeutą.
Najgorsze jest to że mój przyjaciel mieszka jakies 3h ode mnie i nie mam jak mu pomóc, zakochał się w swoim koledze ale kolega jego jest hetero i obwinia siebie mowi ze jest do niczego tnie sie a w dodatku ja nie mogę mu pomóc :/
Dopóki kolega nie będzie chciał sam przestać się okaleczać, niestety nic i nikt mu nie pomoże.
Znastolatkami a tagrze z osobami dorosłymi tszeba dużo rozmawiać a przede wszystkim dużo się modlić to pomaga
moja koleżanka się prawie wykrwawiła chcę jej pomóc ://
I jak?
Jest już dobrze?
@@zuz4279 tak już z nią lepiej
@@xnikarix478 ja nie wiem jak pomóc koleżance, nie chce nikomu o tym powiedzieć dorosłemu, ponieważ nie ma z nimi dobrego kontaktu :/ I cieszę się, że z nią już lepiej
@@zuz4279 powiem ci że moja koleżanka też nie powiedziała nikomu z rodziców bo im nie ufa ale pisz jej codziennie jak sie czuje co jadła poprostu dawaj jej jak najwiecej czasu i wspieraj ją jak możesz ona zrozumie ze ma kogos bliskiego i mów jej że może ci ufac i powiedziec o wszystkim poprostu słuchaj pomaga :))
Poprostu te osoby w rodzinie nie maiol wsparcia to smutne każdy zasługuje na pomocnik dłoń
Co w przypadku jeśli rodzice nie wiedzą o samookaleczaniu, ale wiedzą o innym problemie i mimo rozmowy z psychologiem nie zgadzają się na wizytę u psychiatry? Pani dała nam czas teraz do przemyślenia ale rodzice wciąż się nie zgadzają a pani bez psychiatry jest bezradna i powiedziała że to bez sensu. Co mogę napisać w takiej sytuacji pani psycholog?
Pytanie dlaczego rodzice nie zgadzają się na wizytę u psychiatry? Możliwe że czegoś się obawiają np. przepisanie leków.. Jeżeli jest to psycholog na NFZ to faktycznie trzeba skorzystać z wizyty u psychiatry. To nie jest tak, że psycholog bez psychiatry jest bezradny, ale dobrze aby taka wizytę odbyć (bo jest to lekarz). Ja bym sugerowała porozmawiać z rodzicami, że zależy Tobie na kontynuowaniu wizyt zarówno u psychologa, jak i na tej wizycie u psychiatry.
@@tandempsycholog właśnie o leki tutaj chodzi, boją się że się uzależnie mimo że dużo osób ich zapewniało że tak nie jest. Ta pani nie pracuje na NFZ, rodzice nie pozwalają mi chodzić już do psychologa, a nie da rady im tego wytłumaczyc że mi zależy. Boje się że pisząc do psycholog będe sie narzucać i bedzie jej niezręcznie bo powiedziala że jest bezradna. Nie chce isc do psychologa na NFZ bo lubie tą panią. Nie mam nawet nikogo z rodziny kto mógłby ze mna pójsc bo wszyscy są przeciwko mnie...
Jeżeli jesteś osobą niepełnoletnią, faktycznie psycholog bez zgody rodziców raczej nie może pomóc. Zawsze można zgłosić się do psychologa/pedagoga szkolnego. Może warto również powiedzieć o samookaleczaniu, wtedy może bardziej na serio potraktują problem :) Lub pokazać jeden z filmików, który nagrałam dla rodziców osób okaleczających się :)
A jeżeli ktoś po prostu robi sobie rysy na rękach pilnikiem to też to jest cięcie się?
Tak. Ale musi przy tym towarzyszyć chęć obniżenia napięcia emocjonalnego poprzez ból fizyczny.
A czy jeśli zareaguję na spokojnie to ta osoba nie pomyśli że mnie to nie obchodzi?
To zareaguj nerwowo
Każdemu bez względu na wszystko pan bug pomoże
Moja przyjaciółka się okalecza i mam duży problem... bo ona musi zacząć chodzić do psychologa, a szkolny jej sie nie podoba, a na innego nie ma kasy (bo jest z ukrainy). Teraz ja żyje pod taką presją bo tylko ja o tym wiem czyli mi sie wydaje ze jej zycie leży w moich rękach. Co zrobić? POTRZEBUJE SZYBKĄ ODPOWIEDŻ
Każda osoba jest inna wiec nie jest tak łatwo rozszyfrować co pomoże ale z tych prostyszych metod to powiedzieć że może do Ciebie się zwrócić się ze wszystkim. Wykazać zainteresowanie, raz na jakiś czas zapytać jak się czuje (w przypadku gdy ja pomagałem to był to wieczór). Raz na jakiś czas wchodzić na tematy uczuć i wewnętrznych przeżyć. Być wyrozumiałym. Czasem wystarczy żeby ktoś znalazł miejsce do zwierzenia się. Ogółem dużo rozmawiać, pisać itp. Ale najważniejsze aby żeby samemu się nie przeforsować.
Myślę że coś takiego, żaden ze mnie psycholog ale tak na mój gust to już samo to że taka osoba widzi ze innej osobie na niej zależy to dzięki temu może przestać lub zmniejszyć ilość samookaleczenia. Kolejna ważna rzecz aby nie wywierać żadnej presji. Jeśli postrzega siebie jako ścierwo to nie krytykować, można się nie zgodzić ale nie krytykować, a powiedzieć dlaczego Ty uważasz ją za fajną osobę, co w niej lubisz, co jest w niej fajnego, komplementowanie pomaga i WYDAJE MI SIĘ (NIE ZNALAZŁEM POTWIERDZENIA) że najlepiej zacząć od kompletowania cech charakteru i wnętrza
Jak właśnie mówisz taka prawda
Dlaczego to robisz?
Mój przyjaciel zachodzi nie co dalej.... ma myśli samobójcze i pociął sobie nogę...
"Nie próbujmy pomoc osobie w taki sposób żeby przestała się okaleczać bo to nie jest Wasza rola" serio?
W sensie nie chce krytykować, ale z nie wszystkim tu się zgodzę co wystąpiło w filmiku . Najlepiej omówiła by temat osoba która miała bądź ma z tym styczność. Bez urazy do Pani prowadzącej kanał, bo nie mam złych zamiarów, ale po prostu wyobraźmy sobie sytuację że ma córkę bądź syna bo też się zdarza który /która ma problem z samookaleczaniem. Uważam że byłoby naturalnym odruchem zrobienie wszystkiego żeby to zaprzestać i to dziecko nie cierpiało. Chyba że poruszam kwestie delikatną dla niej to proszę wybaczyć. W każdym bądź razie, mój komentarz ma na celu żeby nie zabierać się za omawianie tematów o których nie mamy kompletnej wiedzy. Psycholog, psychologiem, ale nie oznacza to że wie jak jest na miejscu pacjenta.
Znam ten program sama się tnę a jestem już dorosła kobieta ale nie mode z tym skończyć jak mi źle to sengam po to a potem czuje winę
Warto popracować z psychologiem/terapeuta i pomoc sobie wyjść z błędnego koła ❤️
@@tandempsycholog wiem chodziłam ale miałam włażenie że się że mnie śmieje że moje ręce wyglodajom jak sutki i że mam miski samobójste
Myśle że każdy ma wzyciu cel i warto do tego donzyc IA myślę że te osoby nie maiol wsparcia ze strony rodziny szkoda mi tych osub
Ja to zrobiłam jeden raz dużo razy i mocno, teraz gdy tata się dowiedzial myśli że robię to już długo.. Chciałam tylko zobaczyć jak to jest i nie wiem co robić, help
Jak można by kupić dzieniczek
tandem-psycholog.pl/index.php/sklep
A co kiedy rodziców to nie obchodzi, wyśmiał cię i powiedzieli że jesteś psychiczna?
Przykro mi. Naprawdę. Można skorzystać z pomocy psychologa szkolnego lub zadzwonić na Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży.
Mojej przyjaciolke naprzyklad pani pedagog przed wczoraj powiedziala ze jak ja Zaczelam z cięciem sie moge z tego nie wyjsc juz bo robie to codziennie najczesciej gdy placze wieczorem
Nie spotkałam osoby, której nie można było pomóc wyjść z problemu samookaleczania. To, że jest ono częstsze niż do tej pory sugeruje, że emocji jest więcej i szybciej się kumulują.
@@tandempsycholog ok.
@@klaudiakazimierczak2464 chcesz popisać na mesie?
@@slaynt6433 chce
To jest trudne powiedzieć ro rodzicą więc ludzie nie dają rady
A czy można zamiast namuwienia tej osoby do powiedzenia osobie dorosłej samemu jej powiedizeć
To zależy. Raczej nie jest to najlepsze wyjście, ale czasem jedyne. Najlepiej za zgodą osoby okaleczającej się.
może pomoże....
Mam do Pani pytanie, ogólnie to od pewnego czasu zmagam się z autoagresją i zaczęłam chodzić co tydzień do pedagoga szkolnego. To na prawdę przyjazny człowiek, ale zastanawiam się, czy to już nie wykracza poza jego kompetencje. Czy powinnam iść do psychologa, jeżeli nie widzę poprawy po kilku wizytach?
Zdecydowanie wskazana jest wtedy praca z psychologiem
Raczej zgłoszenie się do certyfikowanego terapeuty - psycholog może okazać wsparcie, które niekiedy jest bardzo potrzebne, jednak często bywa - szczególnie wśród psychologów szkolnych, że nie są odpowiednio przeszkoleni. Inną zupełnie kwestią jest fakt, że niezależnie do kogo byśmy się nie zgłosili, szansa na to, że nasz stan psychiczny zmieni się diametralnie w ciągu kilku wizyt (choć i takie przypadki się zdarzają) jest raczej mała - z reguły jest to praca na miesiące/lata. Nigdy nie mamy pewności na kogo trafimy, jednak upewniając się, że terapeuta ma certyfikat i nie studiował zdalnie na prywatnej uczelni zwiększamy szanse na to, że uzyskamy realną pomoc.
Hej pomożesz mi ? Super filmik Ale mam problem z osobą która ma depresję okalecza się i próbuje jej komuś Ale nie mam jak więc sama się okaleczyłam i jej na niczym nie zależy nawet na mnie nie obchodzi ją nic co mam zrobić do kogo się udać żeby tej osobie pomuc🥺Hce jej bardzoooo pomuc niewiem co mam zrobić cały czas o tym myślę jutro mam sprawdzian i boję się że będę tylko o tym myśleć😪UWAŻA ONA ŻE PSYCHOLOG TO GLUPOTA NIE CHCE ONA MI MÓWIĆ CO SIĘ STAŁO ŻA TAK ROBI
Każdemu pan bug pomoże tylko tszeba wieżyc w to chodzić do kościoła modlić się rano w południe i wieczorem a pan bug pomoże
muszę pomóc przyjaciółce😞
co się stało z nią?
U mnie sytuacja wygląda tak:
Na kolonii poznałam kolegę, wymienilismy się numerem telefonu. Przy okazji, dodam iż dałam mu wczesniej kosza, ale w łagodny sposób to wyjaśniłam. Wczoraj dostał kolejnego kosza do mojej przyjaciółki, która też była że mną na kolonii. Mieszkamy 35 km od siebie. Dziś opowiedział mi o całej sytuacji, że jest nikim, od jakiegoś czasu się samookalecza, boi się chodzić do szkoły, bo się z niego wysmiewaja, nieraz był w szpitalu przez pobicie... Nwm jak z jego rodzicami.. I ogolnie jest grubo. Namawialam, że to nie ma sensu, że on ma dla kogo żyć, że wcale nie jest nikim, pocieszalam go... Ale uparty jak osiol. Zabieram się za filmik i mam nadzieję, że wyciągnę z niego porządne rady. Pozdrawiam!
Z opisu wnioskuje, że najlepiej to co zrobić to zachęcić to do spotkań z psychologiem.
Mi mama zabrała żyletkę to zaczęłam się drapać do krwi wiec ten sposób naprawdę jest beznadziejny
Dziękuję, ważny dla mnie komentarz 🥰
szczerze czuje się jak w potrzasku nie wiem co robić sama mam wiele problemów i sobie z nimi nie radzę do tego mam przyjaciółkę która się okalecza itd mieszkam z nią w pokoju w internacie i mam wrażenie za każdy ode mnie oczekuje że jakoś na to poradzę a ja czuje na sobie coraz większy ciężar oczywiście wspieram ja jak mogę jestem przy niej staram się lekko odsuwać lekki i ostre rzeczy i z nią o tym rozmawiać ale to wszystko mnie przytłacza jeszcze bardziej najgorzej jest jak się już potnie wtedy zupełnie nie wiem co mam zrobić bo co ja mam jej właściwie powiedzieć? „będzie lepiej” jest bez sensu tak jak wszystko co się do niej mówi od razu po tym jak sobie coś zrobi ale z drugiej strony czuje że jak nic nie powiem to pomyśli sobie że ja lekceważę lub jej nie wspieram staram się ja przytulić ale sama tego nie lubię i czuje się wtedy dziwnie i nieswojo naprawdę nie wiem już co robić i co mam powiedzieć w sytuacji kiedy w nocy przychodzę do łazienki i widzę ja jak wyrzyguje leki których połknęła za dużo pomóż ktoś błagam
od razu chce zaznaczyć że chodzi ona do terapeutów ale to nic nie daje. mama chce jej pomoc tez na wszelkie sposoby była rowniez w psychiatryku. ona uważa że jej nie rozumiem lecz sama walczę z depresja o ktorej nikomu po prostu nie chce mówić uważa że osoby z depresja tylko praktycznie ja rozumia i od razu mówię że bardzo możliwe że jej nie rozumiem ale wydaje mi się że ja po prostu już sobie sama z wszystkim nie radzę
@@magdalenamachulska6569 Magda ciężko pomóc komuś samemu czując się źle. Najpierw pomoc dla siebie. Okaleczanie jest tylko skutkiem. Czasem wystarczy posiedziec z kimś w ciszy i to jest ogromna pomoc.
Droga Maqdolenko
Źle się czuję z tym że się nie samookaleczam, kiedyś robiłam to nałogowo ale od 9miesięcy tego nie robię a bardzo chce i naprawdę mi tego brakuje co mam zrobić?
Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa, a Cię od tego uwolni.
@@maciejobjasniacz wierzyłam w Jezusa a straciłam rodziców rodzeństwo babcie i dziadków na dodatek przyjaciół i chęci do życia i w dupie mam takiego Jezusa który patrzy na cierpienia ludzi i nic z tym nie robi bóg mówi uwierz we mnieba szatan uwierz w siebie nie wiem jak Pan ale wolę wersję szatana i wolę iść do piekła niżeli do Boga który kpi z krzywd tego świata
@@boczemunie8983 Przykro mi z powodu tego, co się wydarzyło w Twoim życiu, ale pamiętaj, że Boga powinno się kochać bez względu na okoliczności, a nie że jak mi źle, to nagle odwracam się od Boga.
Wiem, że już po czasie, ale wciąż chcę Ci odpowiedzieć
Nie wiem za bardzo jak wygląda sytuacja, więc mogę tylko ogólnie z tobą porozmawiać. Przede wszystkim pamiętaj, że wszystko to co przechodzimy tylko czyni nas silniejszymi. Gdy się od tego uwolnisz, zobaczysz że to co tak bardzo sprawiało Ci problem, będzie dla ciebie pstryknięciem palca. Mówi się, że to co dzisiaj cię przerasta, jutro będzie niczym. To jest prawda, kiedyś spojrzysz na to dumna z siebie, że nie słuchałaś niczego w twojej głowie, co próbowało wmówić ci że nie dasz rady. Tak naprawdę większość naszych lęków i zwątpień nie istnieje. Są tylko w naszych głowach, jesteśmy jedynymi osobami które tak to odbierają. Czujesz się teraz ciężko, prawda? Tak, jakbyś cały czas wewnętrznie się niepokoiła. Wiedz, że masz jeszcze bardzo dużo czasu, żeby było okay. Jestem pewien że sobie poradzisz. Kiedy znów będziesz miał potrzebę to zrobić, chwyć mocno rękami jakiś mebel; chociażby blat biurka. Oddychaj i nie wolno ci go puścić, do czasu aż się nie uspokoisz. Pomyśl wtedy o konsekwencji tego co zrobisz, nie o tym że chcesz to zrobić. Przeanalizuj, czy napewno jest warto. To cię nie ukara ani nie zabierze żadnego bólu, poprostu dołożysz sobie kolejny. Wierzę w to, że sobie poradzisz. Najważniejsze jest, żebyś też w to uwierzył - bo jesteś w stanie zrobić wszystko, jeśli będziesz wierzyła w siebie.
Mi i tak nikt nie pomoże bo ja sama nie potrafie poprosić o tą pomoc
A dlaczego nie potrafisz?
Tandem Psycholog niewiem czy nie potrafie raczej jestcto ze sie boje?!
Niechce rozmawiac z rodzicami ?!
@@emiliakaszczynska8624 to może spróbuj porozmawiać z jakąś przyjaciółką, albo kimś dalszym z rodziny
@@slaynt6433 to dobry pomysł