"Oppenheimer": rozmowa z Michałem Oleszczykiem (SpoilerMaster) o filmie Christophera Nolana
Vložit
- čas přidán 10. 09. 2024
- Rozmowa na gorąco po premierze jednej najbardziej wyczekiwanych tegorocznych premier. O filmie "Oppenheimer" w reżyserii Christophera Nolana rozmawiam z krytykiem filmowym Michałem Oleszczykiem, autorem podcastu @SpoilerMasterPodcast.
Rozmowa w cyklu "Kanapa Knapa w Multikinie" - dostępna na platformach podcastowych @MultikinoTV:
Spotify: tinyurl.com/Mu...
Google Podcasts: tinyurl.com/Mu...
Apple Podcasts: tinyurl.com/Mu...
SUBSKRYBUJ KANAPĘ KNAPA I ZAZNACZ DZWONEK 🔔 bit.ly/2VXnfhm
Obserwuj kanał KANAPA KNAPA:
Instagram: / kanapa.knapa
FB: / kanapaknapa
www.lukaszknap...
#oppenheimer #multikinopolska #kanapaknapa #spoilermaster
Zgadzam się z Michałem w pełni. Oppenheimer jest wypchany po brzegi informacjami a montaż sprawia, że nie idzie się w pełni wczuć w żaden wątek. Nolanowi brak subtelności i zamiast budować postać woli rzucać w widza dialogami a następnie obrazować to co zostało przed chwilą powiedziane. Jedynie sekwencja wybuchu bomby i przemowa Oppenheimera, której towarzyszą ponure wizje ma moc i dramatyczny ciężar. Zaraz po tym Nolan wraca do przesłuchania i tak do końca filmu. Nie idzie zrozumieć czy Nolana bardziej interesowały obawy o skutki stworzenia bomby czy to, że Oppenheimer był komunistą, czy może to, że Iron Man miał z nim na pieńku.
Pani Marto serdecznie pozdrawiam z Łodzi. Pracowałam z Pani babcią w sklepie .To była wspaniała koleżanka ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤
to od razu powiem, dla fanów nauki to nie jest totalna frajda a raczej zawód, nie jest zresztą zarzut do Nolana bo w samej biografii jest mało fizyki a dużo polityki (na marginesie, dla fanów nauki polecam książkę "Jak powstała bomba atomowa" Richarda Rhodesa) ale mógłby troszeczkę "bardziej" tak poza książką Birda, oczywiście jest wspomniane rozszczepienie uranu, mechanika kwantowa, budowa atomu, ale jest to absolutnie hasłowe i wogóle w filmie ta bomba buduje się sama pomiędzy wierszami, wrzucaniem kuleczek do pojemniczka
Polecam film Fat Man and Little Boy - super sceny z laboratorium.
Moment na sali sądowej według mnie miał wzbudzić ogromny dyskomfort i zobrazować obnażenie, które poczuł bohater w konfrontacji z obcymi ludźmi i własną żoną zderzoną z tą informacją. To skrajny i dosadny obraz adekwatny do uwrażliwienia percepcji rzeczywistości tego bohatera.
Ja na tej scenie nie mogłam powstrzymać śmiechu zażenowania i rozumiem jaki efekt Nolan chciał osiągnąć, natomiast dla mnie to było po prostu "tanie". Ta scena działała jeszcze do momentu kiedy Cillian siedział SAM bez ubrań /obnażony na przesłuchaniu/ i to już było wystarczająco dosadne. Ale widzę, że to naprawdę bardzo indywidualne, ta scena bardzo dzieli widownię (np. pan Raczek był nią zachwycony też).
ale ten "odpał" nijak ma się do całości filmu, nawet do jego zaburzeń psychiczno-emocjonalnych. Kompletnie niepotrzebna scena.
@@MichaelProtoss Ahh te opinie... zamiast po prostu się cieszyć walorem artystycznym i moralnym filmu.
@@mikolajrosollitzpasja nikt się gównem nie będzie cieszył
Arcyciekawa rozmowa. Świetnie się słucha, nawet jeśli ocenia się film łagodniej choć uwagi i spostrzeżenia podobne. Duża dawka wiedzy filmowej - dziękuję.(tak, Picasso)
Moim zdaniem film jest źle zrobiony. Zawiera dobre i słabe elementy. Wielki chaos. Pomysł dobry, wykonanie słabe. Poszatkowane i upchane sceny jakby miał być 2 razy dłuższy. Przez to traci klimat. Przez połowę filmu bardzo się wynudziłem. Ale ostatecznie czujemy się jak po wybuchu bomby atomowej więc może jest to zamierzone
ogromne rozczarowanie. ta patetyczna muzyka w scenach, które tego nie wymagały. montaż tik tokowy prawie. mogę cierpieć w kinie 3 h i nawet męczyć się, ale żeby okazało się że po coś. a tu wyszłam z pustymi rękami
muzyka ogólnie szokująco słaba, ten film powinien być totalnie bez muzy.
@@MichaelProtoss jak się teraz czujesz z tym że dostał 7 oscarów w tym jeden za muzykę?
@@tassadareq1485 tak się czuję że Oskary dostawały takie filmy-gnioty które zaginęły w mrokach dziejów. To w ogóle nie jest wyznacznik dobrego dzieła.
Dwa "Oppenheimery" !!!
Ciekawe skojarzenie z wirówką, widziałem film ostatnio znowu i pewien jestem, że struktura odbija reakcje łańcuchowe - nielinearne zresztą i chaotyczne (dlatego obłędne wizualizacje wybijanych neutronów są też zwiastunem i wskazówką dla widza). Dla mnie Nolan kolejny raz, po Tenecie i Interstellar, robi coś wyjątkowego w tym humanistycznym światku filmowym, na ogół tak strasznie niezainteresowanym cudami fizyki (nie licząc może Garlanda) i oddaje sprawiedliwość przerażającemu, surrealistycznemu pięknu, jakie tkwi w fizyce, nie tracąc przy tym z oczu groźnych tajemnic, które skrywa. I robi to w sposób absolutnie kinogeniczny - wtłaczając ten naukowy wymiar w strukturę właśnie, w samą tkankę filmu, obrazy, dźwięki, ruch i symbole (Einstein wydał mi się np. bardzo umowny, trochę niczym duch starego, bezpiecznego świata fizyki klasycznej, który nawiedza Oppenheimera jakby był w Opowieści wigilijnej; pod koniec nawet pokazuje mu przyszłość w scenie z "dostaniesz odznaczenia i poklepią cię po ramieniu"). To wszystko oczywiście nie wystarczy kiedy w filmie są ludzie, a nie tylko wiązki fotonów, ale ja akurat nie miałem problemu z rysem postaci - taką zagadkę jak Oppenheimera ogląda się imo z wypiekami na twarzy.
Dziękuję Ci za ten komentarz. Byłam tak bardzo 'z głównym bohaterem', że nawet nie słyszałam tej niecichnącej muzyki, o której mowa w materiale.
ten film POWINIEN być zrobiony a'la JFK Olivera Stone'a! Ale nawet nie zbliżył się na 5% do tego filmu.
Ten cały pomysł na mumbvle subtitlsss mistrzowski. To by była nowa jakość jak podgatunek żółtych napisów.