Coś jest na rzeczy z tą powagą a poczuciem własnej ważności. Ja z kolei jestem, byłam osobą spontaniczną, empatyczną. Nie mam problemu w nawiązywaniu kontaktów z ludźmi. I jest coś takiego czasem, czasem tak się czułam...mniej ważna, bo za mało poważna, bo jak zwierzę, odkrywałam swoje części "miekkie" (np kot wywala brzuch, czyli swoją najbardziej czuła część ciała jako dowód zaufania dla opiekuna). Całe szczęście radzę sobie, akceptuję to, jaka jestem, bo trudno by było wymienić cała moja osobowość. Ale mam np taka znajoma która zgrabnie manipuluje poważnymi minami, milczeniem, uwagą obdarza w stosownej chwili i tego, kogo uzna. Wszystko pod kontrolą. Ludzie mają respekt w stosunku do takich ludzi, na pewno bardziej niż w stosunku do spontanicznych, otwartych. No bo taka zamknięta szuflada... co tam może być?? Może coś niesamowitego, jakieś bogate, ciekawe, intrygujące wnętrze. Gorzej jednak, kiedy w tej zamkniętej szufladzie, po otwarciu, okazuje się, że nie ma nic specjalnego. A nadęcie i zadęcie, bez kija nie podchodź, to jedynie fasada, za którą nic się jie kryje. Osobiście uważam, że świat jest jednak lepszy, cieplejszy dzięki ludziom otwartym, choć zbierają nieraz cięgi. Uśmiech, życzliwość, czasem kilka miłych slow. Nigdy nie wiesz, czy akurat może i nawet, dzięki chwili uwagi i np wysłuchaniu kogoś, nie uratowałeś może i nawet komuś na ten moment życia.. Ale żeby być otwartym i spontanicznym trzeba być silnym. Wbrew pozorom. Odpornym na zdziwione nieraz, krzywe spojrzenia innych. To taka moja refleksja w tym temacie. Pozdrawiam serd
Uwielbiam Pani program. Jest Pani pogodna, mądra i kulturalna, świetnie się Pani słucha i bardzo cenię to, że mówi Pani z perspektywy osoby wierzącej. Pozdrawiam!
Tak, to prawda. Pogoda Ducha. Mądrość. Po prostu. Kultura Słowa. Zwięzłość Przekazu. Zero lania wody = 100% szacunku dla mojego czasu. + Perspektywa Biblijna - dla mnie - bardzo, bardzo ważna sprawa. Kanał nr 1 na polskim YT w kategorii "psychologia i relacje międzyludzkie". - - Dziękuję i pozdrawiam !
Bylam swiadoma swojego problemu z emocjami, ale nigdy nie powiązałabym tego z lękiem przed wlasnym głosem, który jest tak obecny w moim życiu. Bardzo cenna wskazowka dla mnie... ❤
" Duch człowieka objawia się w jego żywiołowości, blasku jego oczu, rezonansie w jego głosie oraz lekkości i wdzięku jego ruchów. Dobrobyt organizmu uzewnętrznia się w jego dobrym samopoczuciu, które przejawia się w szeregu odczuwanych emocjach, począwszy od przyjemności, poprzez radość, aż po ekstazę”. A. Lowen "Radość"
Nie zgodzę się z pierwszym zdaniem owego cytatu. Jest to źle zastosowane pojęcie. Owszem, duch jest istotą materii, ale nie przejawia się tym tzw. blaskiem, a tym, iż człowiek myśli, dlatego jest człowiekiem. Czysty duch jest bez emocji, które są właściwe materii, czyli naszej cielesności. W abstrakcyjnym myśleniu emocje nie biorą udziału, nawet jeśli jest to muzyka. One są jedynie skutkiem, gdyż człowiek to połączenie natury zwierzęcej i anielskiej.
Widzę u siebie jednostronnie takie zachowania, mam wyuczony schemat aby nie rozpamiętywać gniewu, czasami wręcz wiem że nie ma sensu w oponowaniu co do rzeczy, które są nie po mojej myśli. Jest to myślenie "jak nie drzwiami to oknami" i gdy ktoś np.mnie obraża, czy szuka "dziury w całym" to wiem, że to nie chodzi o mnie tylko o tamtą osobę. Nie odczuwam już praktycznie gniewu, mam ogromną cierpliwość i bardzo ciężko jest mnie sprowokować, biorę dużą odpowiedzialność za moje reakcje na cudze zachowania, czasem wydaje mi się że nawet zbyt dużą, bo odruchowo nie oceniam ludzi. Nie wiem czy to jeszcze zdrowe, czy już nie do końca. Co do radości z kolei totalnie sobie odpuszczam, nie stawiam tutaj granic, cieszę się spontanicznie z rzeczy miłych dla mnie i dla otaczających mnie ludzi.
Bardzo przydatny program. Te zachowania sa w wielu ludziach. Mogłaby Pani więcej nagrać podobnych, także z przekazem dla nastolatków. Oni są często tak zmartwieni tym że będą ocenieni iż maksymalnie się wycofują.
Jest Pani wspaniała. Bardzo ciekawy wykład. Ludzi o których mówi jest naprawdę sporo... przynajmniej w naszym społeczeństwie. Niestety...pozdrawiam serdecznie ❤️
Dziękuję serdecznie ❤ Z panią warto iść w tej naszej drodze- zyskuje człowiek praktyczne wskazówki. Zapisałam sobie tytuł książki Lowena ☺ . Będe też częściej podśpiewywać (zacznę piosenką Rynkowskiego "Dzisiaj będzie dobry dzień"...)
Zdałam sobie sprawę, że ja przeszłam przemianę. Kiedyś byłam tak zahamowana emocjonalnie że w kościele mimo usiłowań nie mogłam wydobyć głosu, by włączyć się do śpiewu. Podobnie z tańcem, doznawałam niemal paraliżu przed wyjciem na parkiet. Świetne potraktowanie tematu przez Panią psycholog.
Coś jest na rzeczy z tą powagą a poczuciem własnej ważności. Ja z kolei jestem, byłam osobą spontaniczną, empatyczną. Nie mam problemu w nawiązywaniu kontaktów z ludźmi. I jest coś takiego czasem, czasem tak się czułam...mniej ważna, bo za mało poważna, bo jak zwierzę, odkrywałam swoje części "miekkie" (np kot wywala brzuch, czyli swoją najbardziej czuła część ciała jako dowód zaufania dla opiekuna). Całe szczęście radzę sobie, akceptuję to, jaka jestem, bo trudno by było wymienić cała moja osobowość. Ale mam np taka znajoma która zgrabnie manipuluje poważnymi minami, milczeniem, uwagą obdarza w stosownej chwili i tego, kogo uzna. Wszystko pod kontrolą. Ludzie mają respekt w stosunku do takich ludzi, na pewno bardziej niż w stosunku do spontanicznych, otwartych. No bo taka zamknięta szuflada... co tam może być?? Może coś niesamowitego, jakieś bogate, ciekawe, intrygujące wnętrze. Gorzej jednak, kiedy w tej zamkniętej szufladzie, po otwarciu, okazuje się, że nie ma nic specjalnego. A nadęcie i zadęcie, bez kija nie podchodź, to jedynie fasada, za którą nic się jie kryje. Osobiście uważam, że świat jest jednak lepszy, cieplejszy dzięki ludziom otwartym, choć zbierają nieraz cięgi. Uśmiech, życzliwość, czasem kilka miłych slow. Nigdy nie wiesz, czy akurat może i nawet, dzięki chwili uwagi i np wysłuchaniu kogoś, nie uratowałeś może i nawet komuś na ten moment życia.. Ale żeby być otwartym i spontanicznym trzeba być silnym. Wbrew pozorom. Odpornym na zdziwione nieraz, krzywe spojrzenia innych. To taka moja refleksja w tym temacie. Pozdrawiam serd
Bardzo dobra refleksja. Podzielam i pozdrawiam
Uwielbiam Pani program. Jest Pani pogodna, mądra i kulturalna, świetnie się Pani słucha i bardzo cenię to, że mówi Pani z perspektywy osoby wierzącej. Pozdrawiam!
Znów dużo dobrej wiedzy. Ja dałam się stłamsić przez byłego męża. Doprowadziłam ciało do granic wytrzymałości.
Tak, to prawda.
Pogoda Ducha.
Mądrość. Po prostu.
Kultura Słowa.
Zwięzłość Przekazu. Zero lania wody = 100% szacunku dla mojego czasu.
+ Perspektywa Biblijna - dla mnie - bardzo, bardzo ważna sprawa.
Kanał nr 1 na polskim YT w kategorii "psychologia i relacje międzyludzkie".
- -
Dziękuję i pozdrawiam !
Dziękuję z całego serca!🌹❤️🌹
Mnie tez wyklady Pani Monika zachwycaja. Pozdrawiam 🙂
Bylam swiadoma swojego problemu z emocjami, ale nigdy nie powiązałabym tego z lękiem przed wlasnym głosem, który jest tak obecny w moim życiu. Bardzo cenna wskazowka dla mnie... ❤
Może teraz coś się odblokuje. Życzę tego i serdecznie pozdrawiam!❤️
" Duch człowieka objawia się w jego żywiołowości, blasku jego oczu, rezonansie w jego głosie oraz lekkości i wdzięku jego ruchów. Dobrobyt organizmu uzewnętrznia się w jego dobrym samopoczuciu, które przejawia się w szeregu odczuwanych emocjach, począwszy od przyjemności, poprzez radość, aż po ekstazę”.
A. Lowen "Radość"
Pierwszy raz, ktoś poruszył ten ważny temat, dziękuję Pani za to bo myślałam,, że ze mną coś nie tak, Wdzieczna🍀
@@e.mendelak3546 Bardzo dziękuję!🌹
Nie zgodzę się z pierwszym zdaniem owego cytatu. Jest to źle zastosowane pojęcie. Owszem, duch jest istotą materii, ale nie przejawia się tym tzw. blaskiem, a tym, iż człowiek myśli, dlatego jest człowiekiem. Czysty duch jest bez emocji, które są właściwe materii, czyli naszej cielesności. W abstrakcyjnym myśleniu emocje nie biorą udziału, nawet jeśli jest to muzyka. One są jedynie skutkiem, gdyż człowiek to połączenie natury zwierzęcej i anielskiej.
dziekuje.
Cudowne wykłady.
Z Panem Bogiem. Ania
Aniu!❤️
Widzę u siebie jednostronnie takie zachowania, mam wyuczony schemat aby nie rozpamiętywać gniewu, czasami wręcz wiem że nie ma sensu w oponowaniu co do rzeczy, które są nie po mojej myśli. Jest to myślenie "jak nie drzwiami to oknami" i gdy ktoś np.mnie obraża, czy szuka "dziury w całym" to wiem, że to nie chodzi o mnie tylko o tamtą osobę. Nie odczuwam już praktycznie gniewu, mam ogromną cierpliwość i bardzo ciężko jest mnie sprowokować, biorę dużą odpowiedzialność za moje reakcje na cudze zachowania, czasem wydaje mi się że nawet zbyt dużą, bo odruchowo nie oceniam ludzi. Nie wiem czy to jeszcze zdrowe, czy już nie do końca. Co do radości z kolei totalnie sobie odpuszczam, nie stawiam tutaj granic, cieszę się spontanicznie z rzeczy miłych dla mnie i dla otaczających mnie ludzi.
Bardzo przydatny program. Te zachowania sa w wielu ludziach. Mogłaby Pani więcej nagrać podobnych, także z przekazem dla nastolatków. Oni są często tak zmartwieni tym że będą ocenieni iż maksymalnie się wycofują.
To był wspaniały materiał. 🥰🥰🥰🥰
Dziękuję!🌹
Jest Pani wspaniała. Bardzo ciekawy wykład. Ludzi o których mówi jest naprawdę sporo... przynajmniej w naszym społeczeństwie. Niestety...pozdrawiam serdecznie ❤️
Dziękuję serdecznie ❤
Z panią warto iść w tej naszej drodze-
zyskuje człowiek praktyczne wskazówki.
Zapisałam sobie tytuł książki Lowena ☺ .
Będe też częściej podśpiewywać (zacznę piosenką Rynkowskiego "Dzisiaj będzie dobry dzień"...)
Życzę samych dobrych dni i serca pełnego radości.
🌹❤️🌹❤️🌹❤️🌹
@@herbatkazpsychologiem Dziękuję bardzo ❤💐
Wzajemnie❤
Jak zwykle w punkt, dziękuję.
Ja również dziękuję. 🌹
Zdałam sobie sprawę, że ja przeszłam przemianę. Kiedyś byłam tak zahamowana emocjonalnie że w kościele mimo usiłowań nie mogłam wydobyć głosu, by włączyć się do śpiewu. Podobnie z tańcem, doznawałam niemal paraliżu przed wyjciem na parkiet. Świetne potraktowanie tematu przez Panią psycholog.
@@aleksandrakindler678 Bardzo dziękuję. Super, że dostrzega Pani swoją drogę i przemianę.🌹 Życzę wszystkiego dobrego!
Super odcinek!
Dziękuję.
Rodzina mojego męża taka jest. Zero emocji. Kamienne roboty. Dobrzy i mądrzy ludzie ale... nie do życia.
Oj, to współczuję.
💐❤️💖
🌹